Γέφυρες

Η εφαρμογή της συγκεκριμένης μεθόδου πραγματοποιείται σε περιπτώσεις απώλειας δοντιών η οποία έχει αρνητικές συνέπειες στη λειτουργία και στην εμφάνιση του στόματος, ανεξάρτητα από την αιτία που την προκάλεσε.

Κατ’ αρχήν επηρεάζει αρνητικά την ομιλία, τη μάσηση και την εξωτερική εμφάνιση, ενώ τα γειτονικά δόντια μη έχοντας πια την πλευρική τους στήριξη, τείνουν να χαλαρώνουν και στρίβουν ή ολισθαίνουν προς τον κενό χώρο. Μάλιστα, το αντίστοιχο δόντι της άλλης σιαγόνας, μπορεί να εμφανίσει το ίδιο πρόβλημα, λόγω του ότι δεν ασκείται πλέον καμία αντίρροπη πίεση.

Επίσης, το οστό στο χώρο του ελλείποντος δοντιού ατροφεί και απορροφάται, οπότε τα γειτονικά δόντια μπορεί να «φύγουν» και αυτά ενώ παράλληλα μεταφέρεται η κατανομή της πίεσης που ασκείται κατά τη μάσηση.

Οι οδοντιατρικές γέφυρες αντικαθιστούν αποτελεσματικά τα χαμένα δόντια, παρέχοντας ικανοποιητικό αισθητικό αποτέλεσμα, βελτιώνοντας την ικανότητα μάσησης και την ομιλία του ασθενούς.

Για να ολοκληρωθεί η διαδικασία κατασκευής και τοποθέτησης μιας γέφυρας δοντιών απαιτούνται τουλάχιστον 3 επισκέψεις στο οδοντιατρείο:

Στην πρώτη επίσκεψη, γίνεται η αποκατάσταση όλων των βλαβών των δοντιών και των ούλων, όπως η αφαίρεση της τερηδόνας, η απονεύρωση (εδοδοντική θεραπεία), η τοποθέτηση σφραγίσματος κ.α. Σε περίπτωση απώλειας φυσικών δοντιών για τη στήριξή της, πρέπει να χει προηγηθεί η  τοποθέτηση εμφυτευμάτων.

Μετά την χορήγηση της τοπικής αναισθησίας, τα δόντια τροχίζονται (1 με 1,5 χιλιοστό οδοντικού ιστού) ώστε να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για το υλικό της στεφάνης που θα στηρίζει τη γέφυρα. Ακολούθως, τοποθετείται στα δόντια μαλακό αποτυπωτικό υλικό προκειμένου να γίνει λήψη του αποτυπώματος (‘μέτρα’) σύμφωνα με το οποίο ο οδοντοτεχνίτης θα κατασκευάσει την γέφυρα.

Τα δόντια καλύπτονται  από μια προσωρινή προστατευτική στεφάνη και έπειτα ο ασθενής με την καθοδήγηση του οδοντιάτρου, αποφασίζουν για το υλικό από το οποίο θα φτιαχτεί η γέφυρα.

Ο κατάλληλος τύπος γέφυρας για κάθε περίπτωση εξαρτάται α) απο την κατάσταση των φυσικών δοντιών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την γέφυρα β) από τον αριθμό και τη θέση των ελλειπόντων δοντιών γ) τις αισθητικές απαιτήσεις και δ) τις οικονομικές δυνατότητες του ασθενούς.

Στη δεύτερη επίσκεψη αφαιρούνται οι προσωρινές στεφάνες, για να δοκιμαστεί αν εφαρμόζει σωστά η γέφυρα. Γίνεται επιλογή του κατάλληλου χρώματος ώστε να ταιριάζει απόλυτα με το χρώμα των φυσικών δοντιών και επανατοποθετούνται οι προσωρινές στεφάνες.

Σε περίπτωση που ο ασθενής επιλέξει να κάνει λεύκανση δοντιών αυτή πρέπει να γίνει αυστηρά, πριν την επιλογή χρώματος διότι το υλικό της γέφυρας δεν λευκαίνει κατά τη διαδικασία λεύκανσης.

Στην τρίτη και τελευταία επίσκεψη γίνεται η τοποθέτηση της γέφυρας στο στόμα. Σε περίπτωση που η εφαρμογή είναι τέλεια, συγκολλάται μόνιμα στα δόντια-στηρίγματα με ειδική συγκολλητική κονία.

Διακρίνονται σε:
Κλασσικού τύπου: αποτελούνται από ένα ή περισσότερα τεχνητά δόντια προσκολλημένα σε δύο στεφάνες που είναι τοποθετημένες στα δόντια εκατέρωθεν αυτών που λείπουν (είναι η πιο κοινή μέθοδος κατασκευής μιας γέφυρας)

Στηριζόμενες σε εμφυτεύματα: πραγματοποείται η τοποθέτηση ενός ή περισσότερων οδοντικών εμφυτευμάτων τα οποία αντικαθιστούν τα δόντια-στηρίγματα.

Με πρόβολο: αποτελούν λύσεις ανάγκης (πχ. όταν λείπει ένας πίσω γομφίος) και λύσεις χαμηλού κόστους, όταν δεν υπάρχει διαθέσιμο δόντι για να στηριχθεί η γέφυρα.

Τύπου Maryland: είναι η λιγότερο επεμβατική προσθετική αποκατάσταση για την αντικατάσταση ενός δοντιού, με ελάχιστη αφαίρεση οδοντικής ουσίας. Ο συγκεκριμένος τύπος πήρε το όνομά του από το Πανεπιστήμιο του Maryland όπου και και ανακαλύφτηκε η σχετική τεχνική. Σ΄αυτή τη περίπτωση το δόντι συγκρατείται με ειδικά πτερύγια στα παρακείμενα (διπλανά) δόντια.

Διακρίνονται σε:
Μεταλλοκεραμικές: χρησιμοποιούνται ευρέως. Είναι ακριβότερες από τις μεταλλοακρυλικές και οικονομικότερες από τις ολοκεραμικές.

Ολοκεραμικές: ο σκελετός τους είναι από πορσελάνη και δεν έχουν μεταλλικό πυρήνα. Αποτελούν γέφυρες νέου τύπου, όμως η χρήση τους περιορίζεται μόνο στη πρόσθια περιοχή του στόματος ενώ έχουν σχετικά μειωμένη αντοχή σε υψηλό σχετικά κόστος.

Ζιρκονίου (ή ζιρκονίας). Ο σκελετός τους αποτελείται από οξείδιο του ζιρκονίου που είναι επικαλυμμένο με πορσελάνη. Το υλικό αυτό είναι πολύ ανθεκτικό στην πίεση, έχει λευκό χρώμα και επιτρέπει το φως να περάσει μέσα από την πορσελάνη, οπότε και αποτελεί την ακριβότερη επιλογή.

Μεταλλοακρυλικές: μια οικονομική επιλογή αλλά με μικρή αντοχή στο χρόνο και γρήγορης αισθητικής αλλοίωσης.

Μεταλλικές γέφυρες: χρησιμοποιούνται σπάνια πλέον παρά τη μεγάλη αντοχή τους και το χαμηλό τους κόστος, είναι αντιαισθητικές. Κατασκευάζονται εξ΄ολοκλήρου από μέταλλο (συνήθως χρυσό).

• Αναβάθμιση της αισθητικής του προσώπου.

• Βελτίωση της μάσησης και της ομιλίας.

• Σταθερότητα.

• Εξασφαλίζει υψηλής αισθητικής αποτέλεσμα,αφού η γέφυρα ομοιάζει στην όψη των φυσικών δοντιών.

• Μπορούν να διατηρηθούν 10 με 15 χρόνια, εάν ακολουθηθεί ισορροπημένη διατροφή και καλή στοματική υγιεινή.